- ...
- Actueel
- Landmacht log
- Archief
Een lange nacht (18-09-2007)
Het is kwart voor twee ’s nachts als Ank, onze geestelijk verzorgster, en ik wakker worden gemaakt voor de wacht. Al sinds onze aankomst op Poentjak valt onze nachtwacht tussen twee en vier uur en brengen we de nacht samen door. Wacht met Ank is prettig, we hebben veel onderwerpen waar we samen over kunnen praten en dat maakt dat de tijd snel voorbij vliegt.
Deze wacht is anders, vroeg in de morgen gaat er een patrouille uit en het algehele reveille is om half vijf. We besluiten de wacht een half uurtje langer te draaien zodat onze aflossing een half uurtje langer kan blijven liggen. Iets voor half vijf loop ik de Commando Post (CP) uit en begin iedereen wakker te maken. Buiten is het fris zoals iedere morgen.
De nachten hier beginnen warm en zo blijft het tot een uurtje of twee, tussen twee en vier koelt het af en is het echt aangenaam maar vanaf vier uur steekt er hier steevast een frisse wind op en voelt het koud aan. Rond een uurtje of zes, als de zon dan weer hoog boven de bergen uitkomt, wordt het dan weer snel warmer.
Als ik plaats neem in de toren van ons rupsvoertuig heb ik het koud. Een bewuste keuze, meer aantrekken betekent dat ik straks te warm ben gekleed en dat het zweet bezit zal nemen van mijn hele lichaam. Het kippenvel van nu neem ik voor lief. De rit van vandaag gaat door de rivierbedding en is een mooie maar vooral lastige patrouille. Er zijn weinig in- of uitgangen uit de rivierbedding voor onze voertuigen en dus is het zaak de ogen en oren goed open te houden.
Als Richard zijn deel van de patrouille de rivierbedding in leidt, staan wij hier op Poentjak klaar om hem dekking te kunnen geven met de voertuigen die hier zijn achtergebleven. Ank zit sinds haar komst op Poentjak tijdens de patrouilles steevast op de CP, ze is handig op de computer en hoewel het haar werk niet is heeft ze er duidelijk plezier in om het logboek bij te houden.
Samen met Paul, Arjan en Ewout speuren we de andere zijde van de rivier af en hebben we ondertussen zicht op nog zo'n vaste factor in Afghanistan; het is net voor zonsopgang en de lokale bevolking komt naar buiten en begint te bidden. We slaan het tafereel vanaf hier gade. Ergens voelt het pervers, het is niet netjes, een gedachte die het snel verliest van het besef dat we hier niet voor niets staan.
Zodra het licht begint te worden, trekt de patrouille de aandacht van de lokale bevolking. Door de lastige ondergrond ligt het tempo in de rivierbedding laag en sommige mensen lopen langs de oevers een stukje op met de patrouille om vervolgens af te buigen naar hun akker of een quala. Kinderen volgen ons langer en hoewel de patrouille niet echt tijd en aandacht voor ze heeft, zie ik door het vizier van het kanon dat ze voorzichtig om een hoekje naar de patrouille zwaaien.
Langzaam laat ik het vizier verder langs de oever van de rivier glijden. De quala’s waarvan wij denken dat ze worden bewoond door de taliban vertonen ook nu weer ongewoon veel activiteit, een bericht dat even later via inlichtingenbronnen wordt bevestigd.
Het is de spanning van dit soort berichten die Ank hebben doen besluiten om het logboek bij te houden, vertelt ze me later. Vanaf de CP wordt ook de patrouille op de hoogte gehouden maar het is dit keer al te laat voor de taliban. Voor zij voldoende mensen hebben kunnen optrommelen om iets tegen ons te beginnen heeft Richard met zijn mannen de rivierbedding al verlaten en is hij op weg terug naar de base.
De zon staat ondertussen hoog aan de hemel en de wind voelt weer warm aan als we de patrouille gezamenlijk doorspreken. De taliban gedragen zich weer als normale mensen en zijn weer op weg naar huis en wij gaan weer over tot de orde van de dag. Het is ondertussen een uurtje of negen als ik besluit me om te kleden om te gaan trainen. Ik zie dat Ank moe is en in haar mandje is gekropen. Na een lange nacht is ze met een tevreden lach op haar gezicht in slaap gevallen.
Sociale Media