1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

Welkom in Sorkh Morghab (12-10-2007)

Iedereen hier in Afghanistan heeft zo zijn eigen taak en functie, maar alleen als het voor je functie noodzakelijk is kom je van de base af. Er zijn dus mensen die vanwege hun functie vier maanden lang op Kamp Holland (KH) vertoeven. Zelf ben ik blij dat ik wel regelmatig het kamp verlaat, al ken ik genoeg mensen hier die minstens net zo blij zijn dat ze de base niet af hoeven. Het aardige is dat het hier zomaar zo kan zijn dat je denkt vier maanden lang op KH te bivakkeren, maar ineens te horen krijgt dat je toch maar eens een weekje moet gaan ‘buitenspelen.’

In dit kader mocht ik deze week op Poentjak een paar bijzondere gasten verwelkomen. Een van hen, Enrik, is op KH mijn hardloopmaatje en monteur voor onze eenheid. Gelukkig kwam de opdracht voor hem niet zomaar uit de lucht vallen en hadden we vooraf al gesproken over de noodzaak van dit plan. 

En dus vertrok Enrik op een rustige zonnige morgen met ons van KH naar Poentjak. Ook hij ervoer dat je zonder files best langer dan twee uur over een stukje van nog geen 20 kilometer kon doen en eenmaal aangekomen ving ik hem op. ’s Avonds om zes uur zou ik het peloton briefen en mocht hij daarna nog vragen hebben moest hij maar even langs komen. Enigszins onwennig zocht hij zijn draai op Poentjak en dus besloot ik hem rond te leiden. Een groot woord voor een kamp dat het meest weg heeft van een modern palenfort, wat Poentjak ook betekent, met een straal van 40 meter. 

Tijdens het zes uurtje was er niet veel bijzonders te melden. Ook vandaag was rustig geweest en dus zaten we nog geen kwartier later met zijn allen te eten. Een uurtje later krijgen we bericht vanuit KH. Henk, mijn commandant, heeft nieuws. De Aussies (Australiërs) hebben op de grens tussen Helmand en Deh Rawood (DW) in een heftig gevecht gezeten met een groot aantal Talibanstrijders. Naar het schijnt heeft de Taliban het gevecht afgebroken omdat hun opdracht niet in DW ligt maar in de omgeving van Tarin Kowt. In Sorkh Morghab (een ‘gemeente’ in de omgeving van TK) om precies te zijn. Het bericht komt van het Afghaanse leger, de ANA, dat doorgaans goed op de hoogte is van wat er speelt. De strijders schijnen vannacht al in het gebied aan te komen.

Na alle posten geïnformeerd te hebben loop ik langs Enrik en zijn collega’s. In het donker leg ik uit wat er aan de hand is en wat dat voor ons betekent. Een kaart heb ik niet bij me en dus besluit ik met de vraag:’Wie van jullie weet niet waar Sorkh Morghab ligt?’ Drie van de vijf mompelen een voorzichtig ‘ik’ en steken hun hand omhoog. Een droog ‘Welkom in Sorkh Morghab’ is alles wat nodig is om duidelijk te maken hoe de vork in de steel zit…

De volgende morgen is het gelijk raak. Eén van onze patrouilles vindt een IED (bermbom) die onschadelijk gemaakt wordt. Twee andere worden aangevallen door de Taliban. Vanaf de base zien we de gevechten en geven we steun met onze mortieren. De dag vliegt voorbij. Bijna de hele middag zijn we aan het vuren op de vijandelijke opstellingen, helikopters komen in de lucht, pauzeloos horen en zien we mitrailleurvuur. We zien granaten en raketten inslaan.

Het duurt tot een uurtje of vijf voordat de rust in Sorkh Morghab een beetje weergekeerd is en om zes uur zitten we allemaal weer bij elkaar. We hebben een groot aantal granaten verschoten richting de Taliban. Zelf hebben we gelukkig geen gewonden of andere schade opgelopen, maar het vermoeden is dat dit voor de Taliban wel eens heel anders zou kunnen zijn. Morgen gaan we eerst maar eens polshoogte nemen bij de bevolking in Sorkh Morghab, een gemeente waarvan we niet snel zullen vergeten waar in Afghanistan deze ligt!

Sociale Media