1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

Voetwerk (12-08-2007)

Ik heb genoten van deze 'ochtendwandeling'Het is nog nacht als de A-groep het kamp verlaat voor een patrouille te voet. Voor deze jongens zit hun uitzending er bijna op. Nog één periode wacht draaien en dan naar huis. Ze zien een beetje op tegen de laatste patrouilles die nog moeten worden gedaan.

Aan de andere kant snappen ze heel goed dat ook wij beeld moeten krijgen bij het terrein en de taken hier. Sterker nog: ze zijn erop gebrand om ons zoveel mogelijk van hun ervaringen mee te geven zodat ook wij zo goed mogelijk ons werk hier kunnen gaan doen.

De route van vandaag loopt door een moeilijk te bereiken stuk terrein. Het gevaar zit hem in het feit dat het niet alleen lastig is om erin te komen, maar dus ook, indien noodzakelijk, ERUIT!! 

We nemen het plan vooraf grondig door. Wie doet wat, wat is de verplaatsingsvolgorde, wat doen we als… Aan het einde van het bevel kijkt de sergeant mij rustig aan en vertelt mij heel eerlijk wat ik zelf al een klein beetje vermoedde. Ze willen voorkomen dat we in een TIC (Troops In Contact) raken en er zijn een paar stukken die toch behoorlijk riskant zijn. Ik stel hem gerust. Ik kom hier niet om in een TIC te raken. Ik leg hem uit dat ook ik met al onze mensen weer heelhuids thuis wil komen, dat ik thuis een vrouw heb en twee kids.

Voor het vertrek controleren we alle belangrijke zaken: wapens, munitie, verbindingen en wat al niet meer. We drinken nog snel wat water, strikken de veters een keertje extra en gaan op pad. De hele patrouille zal ongeveer een uurtje of twee gaan duren.

Zodra we buiten zijn staat iedereen op scherp. Er heerst een soort van euforische stemming, uitgelatenheid. Ik ken het gevoel… Dit is ons werk, hier doen we het voor: samen op pad, op elkaar kunnen en vooral moeten vertrouwen.

Bij duister dalen we de steile wand af. Over de radio horen we dat de D-groep zicht op ons heeft en ons vanaf haar positie kan steunen. We weten dat aan de andere kant van de rand, op nog geen 50 meter van ons vandaan, veel Taliban zit verscholen. Alles verloopt rustig en na een tijdje verlaten we het gevaarlijkste deel van de route. Op een paar herders met schapen na was het rustig en langzaam zoeken we onze weg weer naar boven.

De sergeant wil me laten zien hoe verraderlijk het terrein is. Hij neemt me mee naar een inzinking in het terrein op nog geen 500 meter van onze huidige locatie. Vlak voordat we er zijn, komen we bij een diepe insnijding. Zo’n 5 meter lager staat een grote quala (ommuurd huis), niet zichtbaar vanaf het punt waar wij zojuist nog stonden. We besluiten een kijkje te nemen. Hoewel de quala verlaten is, vinden we sporen van gebruik: etensresten, een houtvuurtje dat nog een klein beetje nasmeult. Verder geen bijzonderheden.

We nemen de situatie goed in ons op en verlaten de quala. Over de radio melden we de bijzonderheden en zetten de patrouille voort. We zijn nu ruim een uur onderweg en de zon brandt inmiddels fel boven onze koppen. Iedereen is aan het zweten. Als we weer uit de gully  zijn, lopen we in een directe lijn terug naar de rest van het peloton.

In een debriefing lopen we de hele patrouille nog eens door

Zittend met een fles koud water lopen we in een debriefing de hele patrouille nog eens door. De jongens zien aan me dat ik heb genoten van deze ‘ochtendwandeling’, net als zij trouwens. Van terughoudendheid is niets, maar dan ook niets meer te merken. Als ik terugloop naar mijn voertuig roepen ze me nog na: ‘Wanneer gaan we weer, Rit?’

Sociale Media