1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

Eindelijk op pad (11-07-2007)

7 juli. Twee dagen later dan gepland gaan we dan toch weg. Vanaf Eindhoven met een bus naar het vliegveld en dan met de KDC-10 van de luchtmacht op weg naar Afghanistan.

Het is 02.00 uur ’s nachts locale tijd als we landen in Minat geloof ik, Dubai. In het donker verlaten we het vliegtuig en worden we met 130 man naar de overkapping gedirigeerd. 32°C. De hitte ligt als een deken over ons heen maar de meesten onder ons zijn blij dat er eindelijk even gerookt kan worden.

Een adjudant van de luchtmacht verdeelt ons alfabetisch in twee groepen omdat, zo legt hij uit, we diezelfde morgen met twee Herculestoestellen zullen doorvliegen naar Kandahar. Aangezien dit een tactische vlucht is, moeten we onze helmen en scherfvesten vast tevoorschijn halen. Een paar jongens kijken mij vragend aan. Een tactische vlucht?!? De meesten horen het echter gewoon aan en doen wat er van ze wordt gevraagd.

Bagage...

Een klein half uurtje later liggen de vesten en de helmen in rotten van vier op het vliegveld en ik besluit om, net als enkele andere collega’s, even wat rust te pakken. Ik blaas mijn kussentje op, plug mijn I-Pod in en ga liggen op het asfalt onder de overkapping. Het asfalt is warm en even doezel ik weg…

Blauw 1 t/m 25 nu uitrusting beladen! 
klinkt het plots. Blauw 25: dat ben ik en dus sta ik op en zoek mijn spullen. 

Ritmeester Roelen!? 
-Hier! antwoord ik. 

U wordt vluchtcommandant voor de tweede Hercules. 
-Roger. 

Ik laat me inlichten over wat dat dan betekent en vertrek met de rest naar een gebouwtje waar we wat kunnen gaan rusten en iets te drinken krijgen. Iedereen doodt op zijn eigen manier de tijd tot de komst van het vliegtuig. Er worden spelletjes gespeeld, mensen slapen, kijken een film op hun laptop of luisteren wat muziek.

Het eerste toestel komt om 08.30 aan en die van ons een uurtje later. De vlucht zal een uurtje of drie duren en achter ons, direct in het zicht, zie ik onze spullen staan: wapens en uitrusting. Met oordoppen in en scherfvest aan zitten we in het toestel. De bankjes blijken verrassend comfortabel en de meesten van ons vallen erop in slaap. Zelf slaap ik bijna de gehele vlucht, vlak voor de landing word ik wakker.

De landing blijkt een zware dobber. Vanwege mogelijke raketaanvallen blijft het toestel zo lang mogelijk op grote hoogte om vervolgens in een soort duikvlucht de landing in te zetten. Losliggende bagage schiet naar voren en voor het eerst zie ik mensen echt misselijk worden in een vliegtuig. Nog geen vijf minuten later is alles voorbij en gaat de klep open. Na een reis van 16 uur staan we op het warme en stoffige vliegveld van Kandahar (KAF).

Vanaf morgen beginnen we met het acclimatisatie programma en een dag of vijf later zullen we dan uiteindelijk met Chinook helikopters vertrekken naar Tarin Kowt. Nu eerst maar eens even naar huis bellen.

Sociale Media