1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

Voorlees 'oorlog' (10-04-2007)

Eén keer in het jaar organiseren ze bij Mareine op school het voorleesontbijt. De kinderen krijgen in de klas wat te eten en te drinken en er worden mensen uitgenodigd om voor te komen lezen. Meestal is dit gekoppeld aan een thema.

Aangezien ik als militair vaak weg ben, maar wel graag zo af en toe wat wil doen voor en op de school, had ik mij opgegeven voor de commissie die dit ontbijt vorig jaar ging organiseren. We kozen voor het thema ‘beroepen’. Zelf ging ik – officier bij de landmacht – voorlezen aan groep 7/8. 

Om een en ander voor te bereiden maakte ik een afspraak met de juf. ‘Je wilt wat?!’ vroeg ze bijna proestend toen ik haar mijn plan voorlegde. ‘Er een les van maken’ antwoordde ik droog. Ik begreep dat ze het hoogst ongebruikelijk vond. Bovendien deed de titel van het door mij gekozen boek haar (terecht) het ergste vermoeden: ‘Not a good day to die’. 

Ik zou het voorwoord van dit verhaal vertalen en gaan voorlezen aan de klas. De reden dat ik dat graag wilde was simpel. De dag na het voorleesontbijt zou het kabinet beslissen of Nederland wel of niet naar Afghanistan zou gaan. De twee samen vormden voor mij de ideale basis voor een discussie.

Op de voorleesdag was het onrustig in de klas. Ik besloot niet gelijk te beginnen met voorlezen, maar eerst wat vragen te stellen in de klas. Wat weten ze van Afghanistan? Waar ligt het? Wie is de president?

Het voorlezen zelf duurde een kleine 45 minuten. Na afloop spraken we na over het verhaal. Of wij militairen bang zijn, hoe het is om je gezin achter te moeten laten voor een langere tijd, maar vooral ook over de beslissing die de regering moest gaan maken... Moet Nederland nu wel of niet gaan? 

De verdeeldheid in de klas was even groot als de betrokkenheid bij het onderwerp. De meisjes die mij er eerst van verdachten dat ik een ordinair cowboyverhaal zou gaan voorlezen, bleven me aandachtig aankijken. Ze bleken, zoals zo vaak, een stuk volwassener te zijn dan de jongens. 

"Waarom moet Nederland dan volgens jou wél naar Afghanistan gaan?" Een van de meisjes dacht even na, keek me toen vastbesloten aan en zei: "Omdat ik hoop dat kinderen daar op een dag ook gewoon naar school kunnen, zonder zorgen kunnen spelen maar vooral ook niet bang hoeven te zijn om te zeggen wat ze vinden." 

En het klinkt misschien raar, maar voor mij is dat het enige juiste antwoord. 

's Middags na schooltijd staan er drie meisjes uit groep 7/8 voor mijn deur. Iedereen in de klas had een tekening gemaakt. Ze wisten nog niet wat de politiek zou besluiten maar ze wensten alle soldaten die eventueel zouden moeten heel veel sterkte en succes. Stil en ontroerd sta ik een minuut of vijf in mijn eigen deuropening met een stapel tekeningen. 

Een dag later besluit de politiek voor twee jaar deel te nemen aan de missie in Afghanistan. Een missie waar ook wij met onze eenheid deel van zullen gaan uitmaken en waar naast de tekeningen van Ties en Mareine ook de tekeningen van groep 7/8 boven mijn bed zullen hangen.

Sociale Media