- ...
- Museum en tehuis Bronbeek
- Tehuis
- Bronbekers spreken
Dhr. Brekveld vertelt
Zwier Brekveld spreekt over zijn verleden en zijn leven op Bronbeek. 'Ik heb ze geleerd wat een marineman betekent'
"Toen ik hier 13 jaar geleden kwam zaten op Bronbeek veel echte kolonialen. Je werd helemaal getaxeerd en zij vroegen zich af, wat moet een marineman tussen ons? Nou, dat heb ik ze geleerd. Ze spraken onderling Maleis, maar dat verstond ik ook. We werden al snel goede vrienden."
De 89-jarige Zwier Brekveld draagt voor de gelegenheid zijn marine-uniform, mét sabel. Zijn naam staat erin gegraveerd als een eerbetoon voor zijn staat van dienst bij de marine. Zwier Brekveld is in Doetinchem geboren in 1915. In de arme en economisch magere jaren 30 kreeg hij advies om bij de marine te gaan. Op 8 maart 1934 trad hij er toe, tegen de zin in van zijn ouders, die een leven als beroepsmilitair maar niks vonden.
"Ik volgde in Vlissingen de matrozenopleiding. In Indië zaten ze om mensen verlegen, en ik werd uitgezonden. De letter B was al snel aan de beurt, want een oproep vond nog plaats op alfabetische volgorde.”
“In 1936 werd ik matroos tweede klas. Ik ging met 85 mannen in de onderzeedienst en volgde op Soerabaja een opleiding die ik met slechts 7 anderen heb afgerond. Onderzeevolk is een heel apart volkje. Ze zijn erg afhankelijk van elkaar en daardoor raken ze erg gehecht aan elkaar. Het is net een ketting waarvan niet één schakel stuk mag gaan, want anders gaan we er allemaal aan."
Bij de varende marine bracht Zwier Brekveld afwisselend tijd door in de tropen en in Nederland. In Indië werd hij tijdens het patrouillevaren regelmatig beschoten door opstandelingen, aanhangers van Soekarno. In 1942 leefde hij in Nederland, werd hij opgepakt door de Duitsers en belandde in kamp Amersfoort. Hij werd afgevoerd naar Duitsland en daar tewerkgesteld. Daar is hij gevlucht en ondergedoken. Uiteindelijk kwam hij terecht op een binnenvaartuigschip.
Na de oorlog werd hij hofmeester en al vlug korporaal. Zwier Brekveld heeft nu de rang van adjudant–hofmeester titulair. Na zijn pensioen in 1959 ging hij werken bij de bedrijfsbrandweer van een papierindustriebedrijf. Daar zou hij nog 18 jaar werken.
Op 18 november 1991 vertrok hij naar Bronbeek. "Mijn vrouw overleed aan een hartstilstand, mijn drie zoons waren al het huis uit. Ik kwam op Bronbeek als een ziek hondje. Ze hebben me hier helemaal opgelapt. Vorig jaar heb ik een nieuwe heup gekregen, waarvan ik nu nog revalideer.”
“Bronbeek is een echt veteranenplatform. Ik heb in dertien jaar tijd 54 overlijdensgevallen meegemaakt, 6 commandanten, en was 7 jaar voorzitter van de Inwonerscommissie.”
“Als je hier geplaatst bent, heb je een goede oude dag. Het eten is goed, de verzorging, ik heb een mooie kamer. Maar laat ik niet alles positief brengen. Soms voeren de museumactiviteiten de boventoon, en dat kan ten koste gaan van de bewoners. Dat spanningsveld moet de leiding goed in de gaten blijven houden."
Sociale Media