- ...
- Museum en tehuis Bronbeek
- Tehuis
- Bronbekers spreken
Dhr. Vermeer vertelt
Sietse Vermeer vertelt over zijn verleden en zijn leven op Bronbeek. 'Actief bezig blijven en heel oud worden'
“Mijn naam is Sietse Vermeer en ik ben 70 jaar. Vandaag, 23 september 2004 heb ik er precies 8 weken opzitten in Bronbeek. Mijn eerste indruk van Bronbeek is goed. Ik kende het al, omdat ik al 10 jaar lid was van de Vrienden van Bronbeek. En ooit dacht ik op mijn veertigste, later wil ik in Bronbeek wonen. Toen ik 68 werd, heb ik mij ingeschreven, en nu is het dan zover."
"Het leuke aan Bronbeek is de historische plek. In Nederland is niets meer heilig, kerken en molens worden afgebroken en daarmee gaat ook een deel van onze cultuur verloren. Dit gebouw moet blijven bestaan. En dat ik op zo’n plek mag wonen, vind ik bijzonder. Ik zeg nu tegen mijn vrienden dat ik in een museum woon, wat wil je nog meer."
"Minder leuk is de grootte van de kamers. Dat is wel even wennen. Maar ik verveel me niet en ga nooit voor twaalven naar bed. Ik heb een prachtige hobby en ben oprichter van de stichting Genealogisch Archief Vermeer. Ik onderzocht mijn hele familiestamboek en alle naamdragers Vermeer zijn bij mij welkom. Daarnaast doe ik mee aan het winkeltje Toko Kecil, ik ben daar hulpverkoper."
"De afgelopen 4 jaar woonde ik in een seniorenflat. Ik had eigenlijk maar contact met welgeteld één buurvrouw. Ik zat te vereenzamen en ging me zorgen maken. Ik dacht van, stel dat mij wat overkomt, wie vindt me dan? Het werd tijd voor Bronbeek."
"Ik heb 21 echte kalenderjaren gediend en dat leverde mij ruim 28 pensioenjaren op. Ik was Radio Radarmonteur bij de Marine Luchtvaartdienst, de MLD. In 1953 koos ik voor de Marine en heb voor het eerst een uniform aangetrokken. In 1974 ben ik uitgetreden en werd ik op medische gronden afgekeurd voor militaire dienst. Mijn eindrang was sergeant. Daarna heb ik als burger nog 19 jaar gewerkt voor Defensie. Ik was daar onder meer hoofd Statistiek bij de Directie Personeel Koninklijke Marine."
"Ik heb veel in het buitenland gezeten. In september 1955 vertrok ik voor 3 jaar naar Curaçao. In 1960 zat ik in Nieuw Guinea op het vliegkampschip de Karel Doorman, een aircraft carrier. Dat was een redelijk spannende tijd, want je wist natuurlijk nooit of er brand gesticht zou worden. De Doorman zat namelijk wel vol met stookolie en vliegtuigpeut. Maar ik ben er nooit echt bang van geweest, je bent ten slotte beroepsmilitair en het hoort er gewoon bij."
"Waar ik begrip voor vraag is het plotselinge verlies van mijn zoon René. Op negenjarige leeftijd werd hij in 1968 voor mijn ogen doodgereden. Dat vertel ik nu, zodat anderen, c.q. medebewoners daar rekening mee kunnen houden. Ik heb vaak gedacht, waarom werd juist hij doodgereden en niet ik? Maar ik heb dat met pijn en moeite leren accepteren, zo is het leven."
"Ik ben een computerfreak en vindt het leuk om mijn medebewoners op weg te helpen met het internet. Op Bronbeek is een internetcafé en ik leer ze hoe ze een e-mailadres kunnen aanmaken. Dat vind ik leuk. Ik heb eigenlijk nog naar één wens. Hier lekker zitten, actief bezig blijven en heel oud worden."
Sociale Media